*** scroll down to read the English version ***

We werden gisterenavond nog aangenaam verrast door de "Blackadder"-fanclub. Zes man sterk was, geheel in stijl gekleed in Blackadder-polo's, naar Reims gekomen om ons te verrassen. We hebben direct onze champagne-party verlaten om met onze vrienden een hapje te gaan eten in de stad. Om ons heen hoorden we geluiden als "We zien nu wel heel veel Blackadders". Geweldig!

Een late start uit Reims vandaag voor een rustige rit naar Parijs. Dat zou toch geen problemen meer moeten geven. Sommigen knepen hem nog wel; niet alle auto's klonken nog helemaal fris. Eén equipe had een echt probleem. Zij waren vanuit Koblenz niet meer aangekomen in Reims. Deze equipe (startnr 1) reed een Itala die inmiddels meer olie dan benzine vebruikte. Het verhaal gaat dat ze vlak voor Metz stilstonden en er plotseling nogal wat politie-aandacht was. Op een of andere manier is daar iets misgegaan. Woorden, klappen etc. Daarna volgde nog wat wildwest taferelen en een hardhandige arrestatie. De equipe (man en vrouw) werden vervolgens in het Franse gevang gezet. Zaterdagavond rond 22:00 (inmiddels lang na hun finishtijd) arriveerden zij pas in Parijs en konden nog net het toetje van het gala-diner meepikken.

Anyway, of beter natuurlijk, enfin; onze rit verliep voorspoedig. Net binnen de peripherique werden we bij een controle in groepen van 10 auto's verdeeld en zo konden we de laatste kilometers door Parijs afleggen. Op naar Place du Vendome.

Daar aangekomen wachtte een grote menigte belangstellenden ons op. Natuurlijk ook onze famile en vrienden. De belangstelling was enorm. Het finishen was een zeer bijzondere ervaring. We moeten zelf echt de foto's en filmbeelden terugzien om te weten wat er allemaal gebeurde want het was te veel. Blij als we waren om deze monsterrally volbracht te hebben, blij om onze familie weer te zien en volop genietend van de aandacht is het onmogelijk om alles wat er om je heen gebeurd op te merken.

Looking for Leo, de Singers en de Knoxies stonden ons op te wachten (op de een of andere manier waren zij eerder door de finish gereden dan wij) en namens de Nederlandse equipes kregen wij een grote beker uitgereikt. Het bleek hier om de speciaal in het leven geroepen "Trailer Trofee" te gaan! Een ludieke aktie waar wij veel waardering voor hebben. Het leuke hiervan is dat de "echte" prijzen pas op de besloten galaparty zouden worden uitegreikt. Zo waren wij dus de enigen die direct op het plein een beker in ontvangst mochten nemen. Met alle belangstelling die er toch al voor onze equipe was, inclusief kado's van Pro-Assist en CTA, waaronder natuurlijk veel champagne zag dit alles er uit als een echte winnaarshuldiging. Dat moeten ook vele fotografen uit binnen en buitenland hebben gedacht, want er werd plotseling wel heel druk gefotografeerd. Kijk dus niet gek op als er ergens in één of ander blad nog een fotootje opduikt. Ook dit is weer helemaal "Blackadder".

Na alle feestelijkheden hebben we het galadiner maar overgeslagen en zijn met alle speciaal voor ons gekomen fans lekker ons eigen feestje gaan vieren.

We hebben het gehaald! "The Peking to Paris Motorchallenge (Driving the Impossible)" heette het evenement. Geen Rally maar een Challenge dus, en dat was het. In niets lijkt het op de vele rally's die we de afgelopen jaren hebben gereden. Een survival voor mens en machine was het, met vele onuitwisbare indrukken.

Olaf & Rob

*** ENGLISH VERSION ***

Yesterday evening the Blackadder-fanclub gave us a nice surprise. Dressed in Blackadder polo-shirts, six of them, they came to Reims to cheer us on. We left our champagne-party on the spot and went for a bite in town with all of them.  We heard people around us say “There are suddenly a lot of Blackadders”, great!

A late start in Reims today, for a quiet drive into Paris. That should be no problem. Some of the crews had last minute worries, not all cars sounded fresh and chirpy.

One crew had serious problems. They hadn´t arrived in Reims from Koblenz. This team (nr 1) drives an Itala that uses more oil than petrol at the moment. The story goes that they stopped just before Metz and attracted a lot of police-attention. Something went wrong one way or the other, strong language, some punches here and there followed by wild-west scenes and a rather violent arrest. The crew (husband and wife) were thrown in a French prison. Sunday night (22.00) long after finishing hours, they arrived in Paris and were able to nibble of the remains of the gala-dinner.

Anyway, our drive went along fine. Just after crossing the peripherique we were divided into groups of 10 cars and made our last kms in Paris, en route to the Place Vendôme.

When arrived we found many people waiting for us, our family, friends, but also many many other enthusiastic fans. We were overwhelmed. Finishing was a very special experience. We have to see for ourselves on pictures and other footage to remember what happened, it was almost too much. Happy as we were to have made it to the end of this monster rally and so relieved to see our family again it was impossible to notice everything that happens around you.

Looking for Leo, the Singers and the Knoxies were waiting for us (in some mysterious way they arrived before us) and on behalf of the Dutch crews we were awarded and enormous trophy. It was the specially designed, one of a kind, “Trailer Trophy”! Meant as a well-wished joke, but greatly appreciated by us. The good thing is that the real trophies were awarded later that day at the gala-dinner, so we were the only ones to receive an award on the finish-square! Together with all the attention we got already, including gifts from Pro-Assist and CTA (a lot of champagne) this whole scene must have looked like a real winners-ceremony. The press must have thought so too, because all of a sudden we saw a lot of photographers heading our way. Don´t be surprised if we pop up in a magazine of sorts! Blackadder to the max!

After all these celebrations we left the official dinner for what it was and went and celebrated with our fans.

We made it! “The Peking to Paris Motor Challenge (Driving the Impossible)´ it was called. Not a rally, but a challenge, words well chosen. No comparison to all the rally´s we did in the past years. A survival for man and machine, with everything stamped on our memory indelibly.

Olaf & Rob